სიკვდილი,ახალგაზრდობა,ყოფნა,არყოფნა და უკვდავება

რამდენჯერ მიფიქრია მეშინია თუ არა სიკვდილის ..პასუხი ახლაც არ ვიცი.რამდენჯერაც ამაზე ფიქრი წამოვიწყე,თავში ათასი აზრი აირია,მათი დალაგება კი მიჭირს.

ფაქტია,რომ როცა ფანჯარასთან ვდგავარ,საშინელი სურვილი მკლავს გადახტომის,მაგრამ რათქმაუნდა ვერ ვბედავ,ამას ეგოიზმს დავაბრალებ.მითუმეტეს სისასტიკეა ფიქრი სიკვდილზე,როცა გწამს რომ უბრალოდ გაქრები და მეტი არაფერი,ამიტომ მენანება ყველაფერი,სუნთქვიდან დაწყებული ოცნებებით დამთავრებული.

ერთადერთი ის ავარდისფრებს სიკვდილზე ფიქრს,რომ სიკვდილის გზა არრა არის ვარდისფერ გზის გარდა,ანუ ყველა ჩემი სიკვდილის ვერსია რომანტიკულია,ოცნების სიკვდილები მაქვს ,თან ძალიან ბევრი და ლამაზი.

ბევრჯერ მითქვამს,რომ მინდა  სიკვდილი,მაგრამ ეს მხოლოდ პრობლემებისაგან გაქცევის გზაა,ისიც არარეალური .სიკვდილი მართლა რომ მინდოდეს,ახლა ალბათ მატლების ლუკმად ვიქნებოდი ქცეული.არ მინდა სიკვდილი ^^

აი მარადიულ ცხოვრებას რაც შეეხება,კატასტროფაა და სიკვდილზე უარესია.ჯერ მარტო იმაზე ფიქრიც კი მზარავს,რომ ოდესმე ჩემი საყვარელი ადამიანები მოკვდებიან,.უარესია,როცა იცი რომ შენ აუცილებლად მოესწრები ამას.

ცხოვრება  იმითაა საინტერესო,რომ ყოველ ნაბიჯზე ახალ–ახალ აღმოჩენას აკეთებ და იზრდები.და ეს ნაბიჯები დაუსრულებელი რომ იყოს,რომელიღაც ნაბიჯზე გავიჭედებოდი უბრალოდ,მომბეზრდებოდა ყველაფერი.

მართალია არც სიკვდილი მინდა და არც უკვდავება,მაგრამ მუდამ ახალგაზრდად ყოფნაზე უარს არ ვიტყოდი 😀 ბოლოსდაბოლოს  ძალიან  მიყვარს ჩემი თავი და სიამოვნებით ვიქნებოდი სიკვდილამდე აი ასეთი ნენსი ^^

  მაგრამ სიბერეც ალბათ აუცილებელია,რომ ახალი რაღაც აღმოაჩინო,უფრო სხვა თვალით შეხედო ცხოვრებას.ფიზიკური მდგომარეობაც მნიშვნელოვანია და გავლენას ახდენს გარემოს აღქმაზე,ჩემი აზრით.

ასე და ამგვარად,ახლა რაც არ უნდა მინდოდეს ასეთად დარჩენა შეუძლებელია, ამიტომ შევეშვები ამ ილუზიებს და თვალს გავუსწორებ რეალობას.ჯობია აქედან შევეგუო რომ დავჭკნები,თორემ ერთხელაc საერკეში რაღაც ბებიაჩემმისმაგვარს რომ დავინახავ,სიკვდილი  მომაკითხავს 😀

სიბერეს რაც შეეხება,სიცოცხლის ხალისს არ დამაკარგვინებს.დაბერება არ ნიშნავს,რომ საქანელაზე ვეღარ  ვიქანავებ 80 წლის მხოლოდ იმიტომ რომ არ მეკადრება ამ მიხრწნილ  ქალს 😀

მთავარია შინაგანად არ დაკარგო ის ხალისი და ინტერესი,რაც ყოფნის სურვილს აცოცხლებს.

ყოფნა და არ ყოფნა 😀 ხო,მართლა ესაა საკითხავი.შეიძლება იყო,მაგრამ არ იყო,ანუ სუნთქავდე მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ ცხოვრობ.

უნდა იცხოვრო,იმისათვის რომ იყო.აი მაგალითად ბებიაჩემის ყოფნას ცხოვრებას ვერანაირად ვერ დავარქმევ სამწუხაროდ.

მე ვცხოვრობ.გული მტკივა,ნერვები გადამწვარი მაქვს,ფსიქიკა შერყეული,ფეხზე თითები დეგრადირებული მაქვს (:D) ,არცთუისე ცოტა პრობლემა,ნერვოზული ტახიკარდია და ათასი ამგვარი რამ,მაგრამ მაინც ვცხოვრობ და დანაოჭებუმა სახემ რა უნმდა დამაკლოს 😀

ტერმინატორი ნენსი 😀

ესეც ასე,მომავალ პოსტამდე …

Advertisements

დატოვე კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s